Tomasz Maliszewski: Na początek zapytam, dlaczego doszło do zmiany na stanowisku prezesa Tomasovii?

Kazimierz Podhajny: – Pan Mieczysław Witkowski złożył rezygnację z tej funkcji. Trudno nam mówić o szczegółach, ale jednym z powodów był brak możliwości pogodzenia obowiązków zawodowych i klubowych.

Zarząd powierzył tę funkcję Panu. Zastanawiał się Pan długo nad przyjęciem tej oferty?

Kazimierz Podhajny: – Oczywiście, że się zastanawiałem. Zdawałem sobie sprawę, że dojdą mi dodatkowe obowiązki.Byłem już kiedyś w zarządzie klubu Tomasovii. Było to w latach 90., a prezesem był wtedy pan Kaczor. Między innymi to doświadczenie pozwoliło mi podjąć decyzję o objęciu funkcji prezesa Tomasovii. Dodatkowo będę mógł liczyć na cały zarząd, który już teraz bardzo się zaangażował. Chcę abyśmy się podzielili pracą, aby nikt nie był komuś podległy. Każdy będzie miał swoje zadanie. Na posiedzeniu zarządu podzieliliśmy między siebie obowiązki w klubie.

Aby mieć sukcesy, potrzeba pewnych zmian. Te zmiany widać przy zatrudnieniu nowego trenera, czy choćby teraz, kiedy Pan obejmuje „stery” w Tomasovii.

Kazimierz Podhajny: – Trener Bohdan Bławacki objął posadę po Jarosławie Korzeniu, jeszcze za prezesury Mieczysława Witkowskiego. Patrząc na pracę nowego szkoleniowca i uzyskane wyniki w meczach sparingowych, można powiedzieć, że był to dobry wybór. Wiadomo, że naszym celem jest utrzymanie się w III lidze.

Zbigniew Godzisz: – Przymiarki do zmiany trenera były już jesienią. Po słabszych wynikach zespołu Tomasovii zarząd zdecydował, że będzie szukał nowego szkoleniowca. Jarosław Korzeń złożył rezygnację, która została przyjęta.

Wrócę jeszcze o trenera Jarosława Korzenia. Czy według Panów szkoleniowiec nie podołał zadaniu?

Kazimierz Podhajny: – Trudno rozpatrywać to w tych aspektach. Trzeba wziąć pod uwagę to, że los trenera jest ciężki. Jarosław Korzeń jest naprawdę dobrym trenerem. Jednak za szkoleniowcem przemawiają wyniki. Słabsze rezultaty w rundzie jesiennej przełożyły się na rezygnację trenera i zarząd przyjął tę dymisję.

Trener Bławacki jest gwarantem lepszych wyników?

Kazimierz Podhajny: – Trudno odpowiedzieć na to pytanie. Na pewno więcej będzie można powiedzieć po zbliżającej się wielkimi krokami rundzie wiosennej. My ze strony zarządu robimy wszystko, aby te wyniki, czy też samą grę, poprawić. Postawiliśmy przed trenerem Bławackim zadanie, aby Tomasovia prezentowała futbol ofensywny, efektowny dla kibiców i co najważniejsze – skuteczny. Chcemy, aby zawodnicy dobrą postawą na murawie oraz wynikami, przyciągnęli na stadion jak najwięcej kibiców. Przecież po to pracujemy społecznie, wspieramy klub finansowo, aby była z tego satysfakcja. Oczywiście, nie tylko dla nas, ale dla całej społeczności piłkarskiej związanej z Tomasovią. Chciałbym podkreślić także bardzo dobrą współpracę z władzami miasta Tomaszów, z burmistrzem, jak również z dyrektorem OSiR-u. Możemy także liczyć na pomoc ze strony starosty tomaszowskiego. To jest bardzo ważne.

Czy przewidują Panowie jakieś diametralne zmiany w funkcjonowaniu klubu?

Kazimierz Podhajny: – Tak jak już wcześniej powiedziałem, chcę, aby członkowie zarządu byli za coś odpowiedzialni. Dzisiaj (15 lutego) podczas zebrania zarządu chcę wprowadzić podział obowiązków. Także wstępnie z zarządem ustaliliśmy, że pierwszy trener będzie robił szkolenia dla pozostałych szkoleniowców pracujących z młodzieżą. Będzie takim liderem. Chcemy się nadal opierać na swoich zawodnikach i dlatego spróbujemy z pomocą trenera Bławackiego wprowadzić może trochę inny system szkolenia. Mamy także pomysły marketingowe, ale szczegóły zdradzimy w późniejszym czasie.

Jaki cel zarząd stawia przed trenerem i jego trzecioligową drużyną na najbliższy okres?

Zbigniew Godzisz: – Wiadomo, że naszym priorytetem na najbliższy okres, czyli rundę wiosenną, będzie utrzymanie się w gronie III -ligowców. Ponadto, tak jak już wspomiał prezes, drużyna ma grać ofensywnie, ambitnie i miło dla oka. A myślę, że dobra postawa piłkarzy na murawie przełoży sięc na większą ilość kibiców na stadionie. Na tym także bardzo nam zależy.

A propos kibiców. Fani Tomasovii obawiają się, że wraz z przyjściem ukraińskiego trenera mniej szans otrzymają miejscowi wychowankowie. A w kadrze pojawi się spora grupa zaciężna zza wschodniej granicy.

Kazimierz Podhajny: – Na pewno tak nie będzie. Chcemy, aby maksymalnie w kadrze Tomasovii grało trzech obcokrajowców. Chcemy, aby trzon kadry tworzyli nasi piłkarze, wychowankowie. Młodzież nie musi się obawiać, ale musi także wziąć się do pracy.

Wybiegnę trochę w przyszłość. Myślę, że Tomasovia spokojnie utrzyma się w III lidze. Ale czy jest możliwe, aby Tomasovia zagrała za rok, dwa, w II lidze?

Kazimierz Podhajny: – Wszystko jest możliwe. Mamy pewne cele. Wiadomo, że gra w wyższej lidze wiąże się z większymi kosztami. W przyszłym roku będziemy obchodzić 90-lecie klubu i z tym też związane są pewne założenia.

Awans do drugiej ligi byłby miłym akcentem na obchody 90-lecia klubu.

Zbigniew Godzisz: – Na pewno tak, ale na razie skupiamy się na najbliższej przyszłości.

Pan jako prezes zarządu Galerii Handlowej Rynek bardzo szybko i z powodzeniem rozwinął tę działalność. Czy takie zarządzanie można przenieść na realia klubowe? Czy można zrobić z Tomasovii dobrze prosperującą firmę?

Kazimierz Podhajny: – Na pewno są to trochę inne działania. W Galerii zarządzam sam, w klubie jest nas więcej. Jednak na pewno doświadczenia z zarządzaniem firmą będą przydatne w pracy w klubie. Nie tylko moje, gdyż większość członków zarządu także jest przedsiębiorcami i ma swoje większe czy mniejsze sukcesy.

Tomasovia to nie tylko piłka nożna, ale również piłka siatkowa. Sytuacja drugoligowych siatkarek także w tym sezonie nie jest najlepsza. Już jest pewne, że dziewczyny będą walczyć w play-off o utrzymanie.

Kazimierz Podhajny: – Oczywiście, nie zapominamy o siatkówce. Dzisiaj mamy spotkanie z trenerem Kaniewskim. Chcemy zrobić wszystko, aby pomóc trenerowi i utrzymać drugą ligę w Tomasovii. Choć osobiście wolę piłkę nożną, to jednak nie wyobrażam sobie, aby zabrakło w Tomaszowie siatkówki na drugoligowym poziomie. To jest nasz priorytet.

Czego zatem życzyć nowemu prezesowi Tomasovii?

Kazimierz Podhajny: – Dobrych wyników zespołów, a także, aby na trybunach podczas meczów Tomasovii zasiadało minimum tysiąc kibiców, no i oczywiście… więcej czasu.

źródło: Tygodnik Tomaszowski/Tomasz Maliszewski

Tomasz Pakuła (Gazeta Zamojska): Po przejęciu drużyny po Marcinie Nowosadzie dopiero teraz miałeś okazję przygotować zespół według własnej wizji. Jesteś zadowolony z obecnego przebiegu okresu przygotowawczego?

Piotr Gozdek (Igros Krasnobród): Myślę że tak, chociaż obecnie panująca aura trochę komplikuje plany treningowe i sparingowe, więc czasami mam ograniczone pole do manewru, ale robię z drużyną wszystko, co mogę, by iść według założonego celu.

Dla jednych to zbieg okoliczności, dla innych to Twoja zasługa, że Igros cztery ostatnie mecze z Piotrem Gozdkiem jako grającym renerem wygrał. Co takiego działo się w drużynie, że przez dłuższy okres nie mogła ona znaleźć odpowiedniego rytmu gry?

Duża w tym zasługa Marka Margola – trenera juniorów, który mi pomagał i nadal pomaga oraz chłopaków z drużyny, którzy przede wszystkim chcieli i zaczęli współpracować ze mną podczas treningów i meczów. To w połączeniu z zaangażowaniem na boisku oraz wielką chęcią przełamania niechlubnej serii porażek przyniosło efekt w postaci 4-ch wygranych meczów.

Jako już grający trener wg portalu LubelskaPilka.net zostałeś nominowany do nagrody piłkarza roku 2011. Jak Ty sam oceniasz miniony rok, ale z perspektywy piłkarza?

Powiem szczerze, że był bardzo przeciętny. Jeżeli tylko zdrowie pozwoli, a kontuzje nie będą mnie trapić to stać mnie na wiele, wiele więcej.

Do rundy wiosennej pozostało jeszcze sporo czasu. Jakie oczekiwania ma Piotr Gozdek wobec swoich obecnych podopiecznych? Czy zarząd klubu postawił przed Tobą jakiś konkretny cel?

Celem Igrosu w tej rundzie jest gra o jak najwyższą lokatę w tabeli i ogrywanie wychowanków, wprowadzanie ich powoli do drużyny seniorskiej, a co będzie w następnym sezonie to zobaczymy – okaże się, czy będzie nas stać finansowo i kadrowo na historyczny awans IV ligi.

Z racji tego, że wcześniej byłeś zawodnikiem trenera Marcina Nowosada, wiele osób na Igros będzie obecnie właśnie z tej perspektywy spoglądało. Czego nauczył Ciebie były już trener Igrosu, co możesz wykorzystać w swojej obecnej pracy szkoleniowej?

Zawsze coś pozostanie w pamięci i na pewno przyda się w dalszej pracy szkoleniowej. Ogólnie to zawsze się dobrze dogadywaliśmy i myślę, że nadal będziemy żyli w dobrych stosunkach mimo naszej zamiany miejsc.

Piotr Gozdek to dzisiaj bardziej trener, czy piłkarz? Jakie są Twoje plany na przyszłość?

Będę chciał pomóc drużynie jako trener i piłkarz. Jeżeli się nie sprawdzę w roli szkoleniowca to po prostu wrócę do gry, a zastąpi mnie ktoś inny – tak jak ustaliliśmy to z zarządem Klubu. Pewne jest to, że moją dalszą przyszłość wiążę właśnie z pracą jako trener, a doświadczenie jakie w tej chwili zdobywam na pewno zaowocuje.

A jeżeli chodzi o Igros i plany krasnobrodzkiej ekipy? Masz już jasno nakreśloną w głowie wizję tego, jaki Igros chciałbyś oglądać wiosną?

Chciałbym trochę zmienić mentalność tutejszych ludzi, bo czasami brak im charakteru do podjęcia rywalizacji w drużynie oraz walki na boisku.

Czy potrzebne będą wzmocnienia kadrowe, aby zrealizować postawione cele? Jak to wygląda w przypadku drużyny z Krasnobrodu?

Nie planujemy większych wzmocnień, może jakiś obrońca lub napastnik, ale tak jak już wspomniałem chcemy ogrywać młodzież, bo to jest priorytet na tę rundę. Mamy bardzo ciekawych chłopaków w grupach młodzieżowych i jeżeli będą systematycznie trenować to będzie z nich pożytek, ale to już w większości od nich samych zależy.

Od 2009 roku, kiedy to z rozgrywek wycofał się Hetman Zamość w regionie panuje totalny marazm. Czy podzielasz moją opinię, że nawet z problemami, ale KS Hetman swoją obecnością motywował inne kluby do większej rywalizacji?

Na pewno rywalizacja z Hetmanem to jakby z całkiem innym przeciwnikiem niż pozostałe z okręgówki.

Patrząc na zamojską okręgówkę nasuwa się stwierdzenie, że nikt oprócz AMSPN Hetmana nie chce awansować do IV ligi lubelskiej. Skąd Twoim zdaniem taka uległość drużyn wobec „młodzieżowego” zespołu z Zamościa?

Stwierdzenie jest proste, AMSPN w tej chwili ma kadrę co najmniej na III ligę i ku niej będzie dążył w jak najszybszym tempie, a reszta drużyn musi niestety cierpliwie czekać na swoją szansę. Być może zdarzy się AMPSN Hetman jakaś mała wpadka jak w poprzedniej rundzie (mam małą nadzieje, że akurat z nami), ale nie sądzę, żeby ktoś mógłby im przeszkodzić w awansie.

Kto wygra klasę okręgową zdaniem Piotra Gozdka, a kto powinien opuścić jej szeregi?

O awansie już wspomniałem, a co do spadkowiczów to naprawdę nie wiem, bo myślę, że liga do samego końca będzie bardzo wyrównana i wszyscy mają szanse na utrzymanie.

Igros Krasnobród na koniec bieżącego sezonu zajmie miejsce…

Zobaczymy jak nam się ułoży, ale zrobimy wszystko, żeby być zaraz za AMPSN Hetman Zamość.

źródło: Tomasz Pakuła (Gazeta Zamojska)

Z nowym rokiem objąłeś stanowisko trenera Pogoni. Skąd te zmiany?

- Jeszcze po koniec roku odbyło się zebranie zarządu klubu, podczas którego trener Marek Olenkiewicz zrezygnował z pełnionej funkcji. Zarząd przyjął dymisję i na kolejnym spotkaniu działacze wyszli do mnie z propozycją objęcia stanowiska szkoleniowca Pogoni.

Zastanawiałeś się nad przyjęciem te propozycji?

- Nie ukrywam, że tak. Jestem jeszcze dosyć młody i dlatego trochę się zastanawiałem. Obawiałem się reakcji kolegów z drużyny i czułem, że czeka mnie spore wyzwanie. Porozmawiałem z kilkoma osobami, m.in. ze swoimi byłymi trenerami i zdecydowałem, że spróbuję. Przy okazji chciałbym podziękować zarządowi klubu za otrzymaną szansę. Będę chciał swoją pracą i, mam nadzieję, dobrymi wynikami odwdzięczyć się za to zaufanie.

Wrócę jeszcze do rundy wiosennej. Zespół w którym grałeś, zajmuje na półmetku ósme miejsce, mając na swoim koncie 19 punktów. Jak ocenisz wasz występ w tej pierwszej rundzie?

- Myślę, że był to występ poniżej naszych oczekiwań. Nowy sezon rozpoczęliśmy dobrze, co było konsekwencją naszego dobrego przygotowania. Potem gdzieś to wszystko uciekło i przeplataliśmy dobre występy gorszymi. Wynik punktowy nie jest za dobry i gdybym miał wystawiać ocenę w skali szkolnej, to postawiłbym nam dwa z plusem. Oczywiście wynika to z tego, że dysponujemy młodą drużyną i trudno jest przez dłuższy czas utrzymać wysoką formę. Martwiliśmy się o atak, a zdobyliśmy 37 bramek, co daje nam trzeci wynik w naszej grupie. Jednak straciliśmy przy tym sporo bramek – 26. Wydaje mi się, że wszystkie formacje trochę zawiodły, stąd taki wynik po pierwszej rundzie.

Jakie plany stawiasz sobie jako grający trener?

- Dla mnie celem numer jeden będzie to, aby drużyna miała swój styl. Będę chciał, by nasza gra podobała się kibicom i przez to więcej fanów przychodziło na nasze mecze. Trudno mówić o planie na rundę wiosenną. Cieszyłbym się, gdybyśmy na koniec sezonu zajęli czwarte, piąte miejsce, o które będzie zapewne dosyć ciężko.

Czy przewidujesz jakieś transfery?

- Mamy w drużynie młodych, naprawdę dobrych chłopaków i nadal to oni będą stanowić o obliczu naszego zespołu. Chciałbym jednak pozyskać dwóch, trzech nowych zawodników. Bramkarza, obrońcę i pomocnika. Jednakże na razie, z oczywistych powodów, nie będę zdradzał personaliów. Myślę, że na początku lutego będę już wiedział, czy te wzmocnienia „wypalą”.

Rozpoczęliście już przygotowania do rundy wiosennej?

- Przygotowania rozpoczęliśmy 9 stycznia. Trenujemy trzy razy w tygodniu na Orliku, a do tego dojdą jeszcze oczywiście mecze kontrolne. Pierwszy od razu z wymagającym rywalem, bo z czwartoligową Huczwą Tyszowce. Następnie zagramy ze Spartą Wożuczyn, z GKS Tarnawtka, z Igrosem Krasnobród, z Roztoczem Narol i z Szumami Susiec. Chcę sprawdzić się na tle dobrych przeciwników, ale mamy także spotkania z drużynami mniej wymagającymi.

Czego Ci życzyć przed tym nowym wyzwaniem?

- Cierpliwości i zdrowia.

Tego zatem życzę.

Rozmawiał Tomasz Maliszewski

źródło: Tygodnik Tomaszowski / foto: www.huczwa.pl

- Przed nami ciężka praca, ale także trudna runda rewanżowa. Czy zaatakujemy liderki? Na pewno będziemy chcieli grać jak najlepiej – mówi opiekun Korony.

Po rundzie jesiennej Korona zajmuje drugie miejsce w tabeli. Prowadzi Widok Lublin, który przegrał tylko raz i to właśnie z dziewczętami z Łaszczowa. – Widok po pierwszej rundzie miał 24 punkty, ale najprawdopodobniej zespół z Lublina będzie musiał jeszcze rozegrać mecz z poprzedniej rundy z TKKF Grójec. Spotkanie początkowo było uznane jako walkower. Trudno jednak spodziewać się, aby ostatnie w tabeli zawodniczki z Grójca mogły urwać punkty liderkom. Zatem będziemy tracili do Widoku trzy punkty i rewanż zagramy w Lublinie. Właśnie to spotkanie, jak i pojedynki w Warszawie i w Siedlcach będą chyba najtrudniejsze. Do tego dojdzie jeszcze spotkanie z mocną Kingą Krasnystaw. Dla nas ciężki będzie maj, a to dlatego, że niektóre dziewczyny będą wtedy zdawać maturę – mówi Rafał Hek.

Piłkarki Korony czeka zatem ciężki okres przygotowawczy, aby jak najlepiej przygotować się do rundy rewanżowej. Ta rozpocznie się już pod koniec marca, a sezon zakończy się z początkiem czerwca. – Obecnie trenujemy dwa razy w tygodniu. Jest to spowodowane także tym, że dziewczyny się uczą i musiały pozaliczać pierwszy semestr. W okresie ferii zajęcia będą bardziej intensywne. Zorganizujemy zgrupowanie w Łaszczowie, gdzie będziemy trenować dwa razy dziennie. Do tego będę chciał rozegrać sparingi z Kingą Krasnystaw i Omegą Stary Zamość – wyjaśnia trener.

Diana Żukowska i jej koleżanki z drużyny przygotowują się do rewanżowych meczów w II lidze.

Kadra wiceliderek II ligi praktycznie nie zmieni się, choć w zespole pojawią się dwie, trzy nowe twarze. – Nasza kadra będzie bez większych zmian personalnych. Nie wiem tylko, czy Ola Mazurek wróci na pierwsze mecze z zagranicy. Myślę, że na wiosnę na boisku zobaczymy wreszcie Natalię Tymbel, a już trenują z nami nowe zawodniczki z Bełżca i Tomaszowa. Niektóre są moimi uczennicami i chciały podjąć treningi. O personaliach na razie nie chę mówić – tłumaczy Hek.

- Zawodniczki zdają sobie sprawę, że czeka nas ciężka runda. Zespoły, które będą walczyć o utrzymanie, zechcą urwać nam punkty. Czołówka ligi także nastawi się na walkę o komplet „oczek”. My na pewno zechcemy w każdy meczu grać jak najlepiej i marzeniem byłoby powtórzyć wynik z jesieni. Dysponujemy bardzo dobrą obroną, linią pomocy, a dodatkowo mamy znakomity atak: Stojko – Wronka. Wiosna zapowiada się zatem ciekawie – kończy trener Rafał Hek.

źródło: Tygodnik Tomaszowski / Tomasz Maliszewski
fot. własne

Piotra Gozdka

Młokos wprawdzie brylował, ale w rezerwach, i tak naprawę, to nigdy nie zdołał przekonać do siebie szkoleniowców pierwszej drużyny. Na dodatek zaczęły się problemy z kolanami. Późniejsze próby odbudowania formy w Tomasovii nie przyniosły spodziewanych rezultatów. W lecie 2010 roku Gozdek osiadł w Igrosie Krasnobród. W rundzie jesiennej znów zachwycał swoją skutecznością (11 goli w 13 spotkaniach), co przełożyło się na nowe propozycje transferowe. Gozdka chciały mieć u siebie wyżej notowane Tomasovia i Omega Stary Zamość, a także lider klasy okręgowej, AMSPN Hetman Zamość. Napastnik zecydował się jednak pozostać w Krasnobrodzie. W rundzie rewanżowej bęzie pełnił funkcję grającego trenera.

- Nie zastanawiałem się długo nad propozycją władz klubu. Oficjalnie jestem trenerem od grudnia, ale w rzevczywistości wraz z Markiem Margolem prowadziłem zespół w czterech ostatnich jesiennych meczach. Odnieśliśmy same zwycięstwa więc pierwsze kroki w nowej roli można uznać za udane – mówi Piotr Gozdek.

I twierdzi, że jeszcze nie powiedział ostatniego słowa jako zawodnik.

- Jeśli tylko zdrowie dopisze, to niebawem znów spróbuję swoich sił w wyższej lidze – dodaje.

źródło: kronikatygodnia.pl PO / foto: tomasovia.tomaszow.info

Pod pismem podpisało się ponad 20 przewodniczących rad i zarządów lubelskich dzielnic uważając, że decyzja jest krzywdząca dla mieszkańców miasta. WD zapoznał się z dokumentem na posiedzeniu 12 stycznia. Zaproszono na nie także przewodniczącego Rady Dzielnicy Felin, inicjatora całej akcji.

Jednak szybko okazało się, że stracił on tylko czas i pieniądze na podróż do stolicy.

– Jestem rozczarowany, bo pojechałem do Warszawy jako przedstawiciel lubelskiej społeczności, a zostałem potraktowany jak chuligan i intruz – mówi Paweł Rutkowski. Nie dali mi w ogóle dojść do głosu. Kiedy starałem się podnosić argumenty, prowadzący obrady (Piotr Grochulski – przyp. red.) natychmiast mi przerywał.

Ostatecznie związkowi działacze zdecydowali, że… w ogóle nie będą zajmować się pismem.

– Usłyszałem, że potraktują go jakby go nie było. Powiedzieli też, że nawet gdyby mogli zmienić decyzję to i tak uważają, że kara jest zbyt łagodna, i że szkoda tu mojego czasu – opowiada Rutkowski.

To nie koniec, bo kiedy zapytał dlaczego za wybryk jednej osoby karze się wszystkich kibiców usłyszał, że PZPN dalej będzie w ten sposób karał lubelski klub, dopóki na stadionie nie będzie spokojnie.

– Stwierdzili, że z Motorem zawsze mieli problemy, a zamykanie stadionu skutkuje poprawą bezpieczeństwa – relacjonuje Rutkowski.

Co na to klub? – Spodziewałem się, że tak będzie – odpowiada Robert Kozłowski, prezes Motoru Lublin SA. PZPN to instytucja o skostniałych strukturach. Nie wszystkie kluby traktowane są tam jednakowo. Szkoda słów żeby to komentować.

Rutkowski zapowiada jednak, że to nie koniec.

– Do pierwszego meczu z KSZO jest jeszcze sporo czasu. Nie zamierzam się poddawać. Mam pewne pomysły dotyczące tej sprawy, ale wymagają one jeszcze przemyślenia i nie chciałbym ich na razie zdradzać.

źródło: dziennikwschodni.pl / autor: MAREK WIECZERZAK

Pod koniec grudnia Mateusz, wspólnie z grupką innych młodych ludzi z Zamościa, po raz kolejny zorganizował wigilię na dwóch oddziałach (medycyny paliatywnej i opiekuńczo – leczniczym) Zamojskiego Szpitala Niepublicznego. Z powodu kontuzji i zabiegu święta Bożego Narodzenia Mateusz spędził w Holandii.

- W ostatnim meczu pierwszej rundy doznałem urazu łękotki i nie mogłem przyjechać na święta do Zamościa. Nie uczestniczyłem też w wigilii, którą od kilku lat organizowaliśmy w zamojskim szpitalu – mówi Mateusz Prus.

Bramkarz zajął się więc zbiórką pieniędzy w Holandii. Trenerom, działaczom i piłkarzom Rody Kekrade pokazał zdjęcia i filmy z poprzednich wigilii w zamojskim szpitalu. Wszyscy postanowili wesprzeć akcję. Mateuszowi udało się zebrać kilka tysięcy złotych. Jego kolega z Zamościa, Arkadiusz Legieć, zakupił potrawy świąteczne, choinki, światełka, a także m.in. lampki nocne, komplety pościeli i ręczniki. Wszystko przekazano pacjentom podczas uroczystej wigilii, w której uczestniczyły także inne osoby zaangażowane w akcję: Patrycja Pióro, Marta Kulaj, Jarosław Wnuk, Bartłomiej Sobczak, Jakub Misztal oraz Monika Karchut (koordynator wolontariatu na obu szpitalnych oddziałach).

- Bardzo chcielibyśmy podziękować firmom, które sprzedały nam ofiarowany później sprzęt po obniżonych cenach. To: Danet, Juzwex, i hurtownia Big Profit – mówi Mateusz Prus.

Dziękujemy też PSS „Społem” za nieodpłatne przekazanie świątecznych artykułów spożywczych.
Bramkarz Rody dodaje, że na prezenty dla szpitala przeznaczono połowę pieniędzy pozyskanych od trenerów i piłkarzy Rody. Za drugą niebawem zostaną zakupione prezenty dla mieszkańców Domu Dziecka w Łabuniach.

Korzystając z okazji, zapytaliśmy Mateusza o jego sytuację w klubie oraz o sportowe plany.

- Po odejściu Przemka Tytonia do PSV Eindhoven miałem okazję zadebiutować w pierwszym zespole Rody. Zagrałem w dwóch spotkaniach, potem straciłem miejsce w bramce na rzecz Pawła Kieszka. Zagrałem też w dwóch ostatnich meczach rundy, bo Paweł pauzował za czerwoną kartkę. Teraz przechodzę rehabilitację i mam nadzieję, że na pierwszy mecz rundy rewanżowej (20 stycznia – przyp. red.) będę już w pełni sił. Uważam, że mam spore szanse, by grać w pierwszym składzie Rody. W tych czterech ligowych meczach oraz w sparingach prezentowałem się naprawdę dobrze.

Po pierwszej rundzie Roda Kerkrade z 24 punktami zajmuje 9. miejsce w tabeli.

- Chcemy zająć miejsca 5 – 8. Zespoły, które się tam znajdą, zagrają baraże o prawo gry w lidze europejskiej – dodaje Mateusz.

autor: Karol Kozyra

źródło: Tygodnik Zamojski / foto: Roda Kerkrade

Wszystko wskazuje jednak na to, że pojawi się kontuzjowany od dłuższego czasu Kamil Drob, w poprzednim sezonie lider Chełmianki. 26-latek wyleczył już kontuzję kolana i już od listopada lekko trenował.

– Zaczynamy w sobotę o godz. 11.30, na razie na hali. Niewielkie są szanse na nowych zawodników. Dopiero po tym pierwszym spotkaniu będziemy rozmawiali z prezesem na temat ewentualnych wzmocnień.

Nie ukrywam, że przydałoby się przewietrzyć nieco szatnię, ale nie stać nas na sprowadzenie zawodników z zewnątrz. Mamy na oku dwóch młodzieżowców, ale to dopiero przymiarki. Zresztą niewykluczone, że ostatecznie Adrian Siatka i Marcin Gregorowicz zostaną z nami przynajmniej do czerwca – mówi trener Waldemar Wiater.

Do klubu z Chełma przyszedł ostatnio fax z Miedzi Legnica, która od dłuższego czasu zainteresowana jest dwoma młodymi graczami „biało-zielonych”.

Drugoligowiec walczący o awans na zaplecze ekstraklasy poinformował jednak działaczy Chełmianki, że nie ma zamiaru płacić wielkich kwot za obu piłkarzy. Tym bardziej, że po zakończeniu sezonu może ich mieć za nieco ponad osiem tysięcy złotych.

– Jeżeli rzeczywiście obaj zostaną w Chełmiance to wyjdzie im to tylko na dobre. Jeżeli pokażą się z dobrej strony to mogą trafić do jeszcze lepszego klubu niż Miedź. A my nie będziemy musieli szukać ich następców – dodaje szkoleniowiec klubu z Chełma.

źródło: dziennikwschodni.pl

Jeszcze kilka dni temu głównym kandydatem na następcę Jarosława Korzenia był Bohdan Bławacki, w przeszłości trener Spartakusa Szarowola i Motoru Lublin. Okazuje się jednak, że 48-letni szkoleniowiec nie jest już numerem jeden na liście działaczy z Tomaszowa Lubelskiego.

– Sytuacja w ostatnim czasie bardzo się zmieniła. Oprócz trenera Bławackiego mamy kilku innych osób na oku i ciężko powiedzieć w tym momencie, jak rozstrzygnie się ta sprawa.

Nie wiem też, czy uda się nam znaleźć nowego szkoleniowca do czasu rozpoczęcia treningów przez drużynę – mówi prezes Tomasovii Mieczysław Witkowski, który poinformował nas również, że sporo powinno się wyjaśnić na dzisiejszym zebraniu zarządu „niebiesko-białych”.

– Rozpoczynamy spotykanie o godz. 18 i mam nadzieję, że uda się coś ustalić – dodaje szef klubu z Tomaszowa Lubelskiego.

źródło: dziennikwschodni.pl

Pisarz, czy piłkarz. Jak dzisiaj określiłby siebie Zbigniew Masternak?

Przede wszystkim – pisarz. To literatura mnie utrzymuje, więc nie ma innej odpowiedzi. Jednak piłka nożna też jest nadal bardzo ważna.

Można pogodzić pisanie z graniem w piłkę?

Na poziomie amatorskim z pewnością to możliwe, chociaż też niełatwe. Trudno mi zachować właściwy rytm treningowy – przynajmniej 3 jednostki treningowe w tygodniu plus mecz w weekend. Z bardzo prostej przyczyny – mam rocznie około 70-80 spotkań autorskich i nieraz 2 tygodnie nie ma mnie w domu. Za to wtedy staram się brać buty i biegam przynajmniej 4-5 razy w tygodniu od 5 do 10 km dziennie. Wtedy aż takiego uszczerbku kondycyjnego nie ma, ale za to brakuje kontaktów z piłką i niekiedy mam wrażenie, jakbym grał nieswoimi nogami. Czasem myślę, co by było gdyby piłka nożna była moim źródłem utrzymania. To byłoby chyba dobre połączenie – dwie godziny treningu dziennie i reszta dnia na pisanie. To byłoby możliwe, ale chyba nikomu się nie udało. Właśnie, zawodowi piłkarze powinni pisać książki – w wolnym czasie nie snuliby się bezmyślnie po centrach handlowych.

A jak z tym futbolem było? Może zacznijmy od początku. OKS Opatów

Do OKS-u trafiłem w pierwszej klasie liceum. Dobrze wypadłem podczas turnieju szkół podstawowych o puchar tego klubu i zaproponowano mi grę w OKS-ie. To byla wtedy czwarta liga. Biedny klub, bez perspektyw, jakich wiele w Polsce.

Później była Korona Kielce…

Do Korony trafiłem w ostatniej klasie liceum. Nie chciało mi się jednak przenosić do Kielc, bo byłem w klasie maturalnej. Korona była wtedy w trzeciej lidze, przed połączeniem z Błękitnymi, przed Krzysztofem Klickim. Nic specjalnego. Grałem tam za bułkę z szynką, nieraz nie chcieli mi nawet zwrócić kosztów dojazdu. To był dla mnie trudny czas. Wstawałem o 5 rano, żeby dojechać do liceum do Opatowa 20 km autobusem na 7.00. Potem do 15 w szkole i jechałem 64 km do Kielc. O 18.00 trening. 0 21.00 wsiadałem w autobus powrotny. O 23 byłem w domu. I tak przez rok, za darmo. Odechciało mi się, w dodatku naderwałem więzadła lewego kolana. Dostałem się na studia do Lublina i olałem Koronę.

Co skłoniło Cię do przenosin do Motoru Lublin?

Zanim trafiłem do Motoru, przestałem w ogóle grać w piłkę. Dostałem się na pierwszy rok Wydziału Prawa UMCS w Lublinie i zacząłem biegać w sekcji lekkoatletycznej AZS UMCS na średnie dystanse. Miałem niezłą wytrzymałość i jakoś sobie radziłem. Lubiłem biegać, bo tutaj wszystko zależało ode mnie, a nie od dobrego humoru kolegów, czy ktoś mi poda piłkę czy nie. Zawsze byłem typem egzekutora a nie dryblera, musiałem dostać dobrą piłkę, żeby strzelać. Inna sprawa, że zazwyczaj tych okazji nie marnowałem. Pamiętam, jak kiedyś w jednym meczu strzeliłem 8 goli. Trenowałem systematycznie i po roku udało mi się zdobyć drużynowo brązowy medal w biegach przełajowych nad Zalewem Zemborzyckim w Akademickich Mistrzostwach Polski, a była to bardzo silnie obsadzona impreza – biegali m.in. bracia Kałdowscy, z których jeden reprezentował potem Polskę na olimpiadzie w biegu na 800 m. To był sukces, ale znów dały o sobie znać kontuzje – cały czas miałem zapalenia przyczepów mięśni. Byłem za ciężki do biegania, za duża masa mięśniowa, której nie dało się spalić, bo to osłabiało organizm. Najmniej ważyłem jakieś 68 km przy wzroście 175 cm, a moi koledzy o podobnym wzroście – po 54-56 kg. No i te obciążenia – 130-150 km wybiegania tygodniowo. Za darmo. Stwierdziłem, że piłkarze jednak mniej się przemęczają. Poszedłem na treningi do LKP Lublin. Pograłem tam przez pół roku i wyjechałem na Ukrainę, bo wyrzucili mnie z wydziału prawa.

Ze wschodu na wschód, czyli kierunek Lwów. Kiedy pojawiła się propozycja gry w zespole FK?

Wyjechałem do Lwowa, bo uciekałem przed wojskiem. Zajmowałem się tutaj różnymi szemranymi sprawami. Ale do piłki też mnie ciągnęło. Zregenerowałem organizm i poszedłem na treningi do FK Lwów. Nie był to ten FK Lwów, ale klub, który istniał do 2001 roku, pod tą samą nazwą. Zacząłem chodzić na treningi i radziłem sobie, grałem przez pół roku. Ale potem postanowiłem wrócić do Polski – zdałem egzaminy na studia polonistyczne we Wrocławiu.

Ślęza Wrocław, do niedawna drugoligowa drużyna. Jak wspominasz swój pobyt we Wrocławiu?

Pobyt we Wrocławiu bardzo mnie rozwinął, zwłaszcza literacko i filmowo. Wydałem tam swoją pierwszą książkę i nakręciłem dwa filmy. Zrobiłem też wiele interesów, które prawie skończyły się dla mnie kryminałem. Na piłkę początkowo trudno mi było znaleźć czas – w natłoku spraw. Ograniczałem się do grania za akademikiem „Dwudziestolatka”, w którym mieszkałem. Był międzynarodowy. Pamiętam mecze, jakie rozgrywaliśmy – Polska-Kazachstan, Polska-Białorouś, Polska-Czeczenia. Strzelałem w tych meczach sporo goli, cieszyłem się opinią dobrego piłkarza. Jeden z kolegów z „reprezentacji”, były zawodnik Stali Sanok, namówił mnie na treningi w Ślęzie Wrocław, która grała wtedy w okręgówce. Poszliśmy tam i grałem przez pół roku. Było nieźle, chociaż strasznie biednie. Z Wrocławia musiałem się wynieść, bo znów miałem kłopoty na uczelni, a w dodatku z prawem.

Ostatnim elementem spoza granic Polski był Paris FC. Dlaczego właśnie Francja?

Po kłopotach we Wrocławiu zwiałem znowu z Polski, tym razem na Zachód, do Francji. Trafiłem do Paryża, szukać pracy. Ponieważ pracy nie znalazłem, z nudów poszedłem pograć w piłkę w trzecioligowym Paris FC. Powiedziałem trenerowi – a nieźle znam francuski – że jestem polskim piłkarzem na wakacjach i chcę trenować, żeby nie stracić formy. Grałem z nimi ze 2 tygodnie, to byli sami Murzyni. Całkiem dobrze mi się grało, miałem wtedy 27 lat, byłem w szczytowej formie, braki w wyszkoleniu nadrabiałem kondycją i walecznością. Pograłbym tam pewnie dłużej, ale ruszyłem szukać roboty na prowincję, do Szampanii.

Powrót do Polski nie był chyba zbyt udany. KS Drzewce i A klasa – nie próbowałeś swoich sił wyżej?

Wróciłem do Polski i od razu podpisałem duży kontrakt, tylko nie z klubem piłkarskim, a z Wydawnictwem Zysk i S-ka z Poznania. Dla mnie równie cenna umowa jak z Lechem Poznań. Wiedziałem, że jestem bliżej wielkiej literatury niż wielkiej piłki, na tym się skupiłem. Poza tym – założyłem rodzinę, zamieszkałem w Puławach. Ograniczyłem się do grania z kuzynami mojej żony na orliku. Byli w wieku 12-14 lat, graliśmy 3 na 1. Do 10 bramek. Zawsze wygrywałem. Powiedziałem sobie, że kiedy przegram po raz pierwszy, to będzie znaczyło, że się starzeję. Do grania w piłkę w bardziej zorganizowany sposób wróciłem w 2008 roku, jak zacząłem pracę nad scenariuszem filmu o tematyce piłkarskiej – „Transfer”. Chciałem sobie przypomnieć piłkę nożną od podszewki. Dostałem propozycję z KS Drzewce, bo z tamtych stron pochodzi moja żona. Nie miałem dobrego wejścia do drużyny, bo mimo że dobrze sobie radziłem na treningach, to trener Janusz Dziekanowski okazał się typem zawistnego dupka. Jak się dowiedział, że grałem w Koronie, to zaczął mnie gnoić. Zapomniał, że ta gra w Koronie to była w 1997. Dopiero w 2008 roku dał mi szansę gry w podstawowym składzie, jak Drzewce broniły się przed spadkiem. Strzeliłem kilka ważnych bramek, w każdym meczu gol. I grałbym tam dalej, gdyby nie to, że dostałem propozycję pracy jako szef działu promocji w Wydawnictwie Ha!art z Krakowa. Przeniosłem się tam i chciałem grać w KS Zwierzyniecki Kraków, byłem już dogadany. Ale ten dupek Dziekanowski nie dostarczył mojej karty na czas i nie dali rady mnie zgłosić na sezon.

fot. pilkablotna.futbolowo.pl

Dochodzimy w końcu do Twojej można by rzec piłkarskiej emerytury. MKS Puławiak Puławy – ostatni klub z tych trawiastych.

Na początku 2010 roku wróciłem do Puław. Tutaj dostałem propozycję od Bernarda Bojka, trenera MKS-u Puławiak Puławy. Bojek, kiedyś świetny piłkarz, budował silny zespół, od podstaw. Trafiłem tutaj na sezon 2010-2011. Było to całkiem udane podejście – we wszystkich 29 meczach, jakie zagrałem w barwach tego klubu, zdobyłem 21 goli. A trzeba pamiętać, że zwykle nie grałem pełnego wymiaru meczu, wchodziłem na ostatni kwadrans. Często nie byłem przygotowany do gry – przyjeżdżałem tylko na mecz, na weekend. W dodatku zaliczyłem duży konflikt z jednym ze starszych piłkarzy – przed pierwszym meczem sezonu skoczyłem do bójki w szatni z Ptakiem, jak się nazywał mój oponent, zazdrosny o moją grę w lepszych ligach, i trener Bojek posadził mnie na ławce rezerwowych. Wszedłem na ostatni kwadrans i od razu zdobyłem gola. Pokazałem Ptakowi gest Kozakiewicza. Wysoką formę złapałem po zimowej przerwie – w 4 meczach sparingowych zdobyłem 8 goli ( w tym jednego hattricka), wydawało się, że wszyscy się do mnie przekonali, nawet Ptaku. Ale wtedy wyczytał, co napisał o nim na swojej stronie internetowej i znowu zrobiła się afera. Do klubu ściągnięto dwóch dużo młodszych napastników ode mnie i znów trafiłem na ławkę. Chociaż to było dziwne – jeden gość grał cały mecz i strzelał 1 bramkę, a ja wchodziłem na kwadrans i zdobywałem 2, jak np z Kadetem Lisów. I mogłem jeszcze trzecią strzelić. Niektórzy twierdzili, że to dlatego, że wchodziłem na podmęczonego przeciwnika. Mimo wszystko okres gry w Puławiaku wspominam bardzo dobrze – udało się nam awansować do A-klasy, wygrywając wiele meczów po 10:0. Najwyżej odprawiliśmy Gabaryty Dęblin – 12:0. Grało tu wielu doświadczonych piłkarzy, także było z kim pograć. Puławiak dalej sobie dobrze radzi, ma szansę na awans do okręgówki. Mam tam kilku kolegów, Pulawiak jest lepiej zorganizowany niż wiele klubów z wyższych klas rozgrywkowych. Nie bez znaczenia jest tutaj doświadczenie trenera Bernarda Bojka. Być może wrócę tam na wiosnę – dalej mają moją kartę. A Ptaka już nie ma w zespole.

Dzisiaj zaś występujesz na błocie, a konkretnie w drużynie Mistrza Polski – BKS Roztocze. Skąd pomysł na tą popularną bardziej w Skandynawii, a nie w Polsce dyscyplinę?

Przyjechałem do Krasnobrodu na spotkanie autorskie i dowiedziałem się, że powstaje tutaj drużyna grająca w piłkę błotną. Trochę dość miałem przepychanek z Ptakiem i stwierdziłem, że chcę spróbować czegoś innego. Dość miałem też gry w klubach B- czy A-klasowych. Wiedziałem, że BKS będzie grał o wyższe cele niż okręgówka – pamiętałem, że jak popularyzowała się w Polsce piłka plażowa, łatwo było o sukces, bo było mało drużyn. Dopiero teraz jest to sport w pełni profesjonalny. Nie pomyliłem się – z BKS-em dość łatwo wywalczyliśmy Mistrzostwo Polski. Dorzuciłem do tego tytuł Króla Strzelców, także pełny sukces. Ale cieszę się z gry tutaj nie tylko ze względu na medal, ale także dlatego, że panuje tutaj bardzo fajna atmosfera. Jestem obecnie bardziej zżyty z Krasnobrodem niż z Puławami, gdzie z przerwami mieszkam od 5-iu lat. Niedawno jakiś oszołom napisał coś na fesjbuku przeciwko naszej drużynie i zareagowałem nerwowo, jakby i mnie obraził, także coś w tym jest.

Co zatem zaliczyłbyś do swoich największych sportowych osiągnięć?

Jak policzyłem niedawno, do tej pory zdobyłem 28 medali w piłce nożnej i medali, 28 razy stałem na pudle. Najcenniejsze są jednak brązowy medal za III miejsce w Mistrzostwach Polski w biegach przełajowych oraz złoty medal za Mistrzostwo Polski w piłce błotnej. No i jeszcze tytuł Króla Strzelców. Cenię sobie także awans z Puławiakiem do A-klasy, bo zrobiliśmy to w znakomitym stylu.

Jesteś zadowolony ze swoich wyborów, czy uważasz, że jeżeli o piłce mowa to stać było Ciebie na nieco więcej?

Z pewnością nigdy nie dałem sobie jako sportowiec, zwłaszcza piłkarz, prawdziwej szansy. Za szybko rezygnowałem, zmieniałem miejsca zamieszkania, a więc i kluby. Jak dobrym mogłem być piłkarzem widać po przebłyskach, jakie niekiedy jeszcze teraz mi się zdarzają, jak potrenuję systematycznie przez 2 tygodnie. Ale rzadko kiedy udaje mi się znaleźć tyle wolnego czasu. Trener Bojek, który zna się na piłce jak mało kto, nie raz mówił podczas treningu do młodszych piłkarzy po moim niekonwencjolanym zagraniu: „Tak to nigdy nie będziesz umiał”.

Księstwo – film oparty na Twojej autobiograficznej trylogii. Czy tak?

Tak.

Ile w Zbyszku Pasternaku można się doszukać Zbigniewa Masternaka?

Dużo. Chociaż taką ofermą życiową jak bohater filmu nigdy nie byłem. Ponosiłem klęski, ale po walce do końca, a on za szybko odpuszcza, jest za miękki.

Kiedy film trafi na ekrany polskich kin?

Film od czerwca 2011 roku krążył po festiwalach, niekiedy tak egzotycznych, jak Kalkuta czy Goa w Indiach. Dystrybutor zaplanował premierę na przełom lutego i marca 2012 r.

„Jezus na Prezydenta!” to książka Twojego autorstwa, którą przeczytałem jako ostatnią. Co Twoim zdaniem zmieniło się w widzeniu świata przez Polaków od momentu napisania przez Ciebie tej książki? Czy dzisiaj napisałbyś ją tak samo?

Przede wszystkim – bardziej bym tę książkę dopracował przed wydaniem. Co do samego przesłania – nie zmieniłoby się.

Czy fani piłki nożnej znajdą coś dla siebie w Twojej twórczości?

Żałuję, że nie udało mi się doprowadzić do skutku realizacji filmu o tematyce piłkarskiej „Transfer”. Wszystko rozbiło się o brak budżetu na tę produkcję. To byłby rarytas dla kibiców. Piłka nożna będzie stale obecna w mojej twórczości, jak nawet przestanę w nią grać.

Do końca roku 2011 pozostał niespełna tydzień. Jakich kolejnych dwunastu miesięcy życzyć Zbigniewowi Masternakowi?

Nie gorszych niż te w 2011 r. Jeżeli chodzi o cele piłkarskie, mam ich aż 6. Po pierwsze – zakończyć Zamojską Ligę Piłki Halowej na dobrym miejscu. Po drugie – powrót na wiosnę do Puławiaka i walka o awans do okręgówki. Po trzecie – obrona Mistrzostwa Polski w Piłce Błotnej. Po czwarte – walka o Mistrzostwo Świata w piłce błotnej w szkockim Invernes. Po piąte – walka o zwycięstwo w Euro Pisarzy 2012, które odbędzie się w Charkowie i Krakowie – jestem kapitanem Reprezentacji Polskich Pisarzy w Piłce Nożnej. Po szóste – triumf w otwartych Mistrzostwach Szczecina w piłce błotnej.

Rozmawiał: Kamil Kusier

źródło: ekstraklasa.net

Lubelska Piłka: W dniu 10 stycznia odbędą się spotkania ze Zbigniewem Masternakiem, na które zapraszamy.
10 stycznia Krasnystaw – godz. 12:00 (biblioteka miejska)
10 stycznia w Chełmie – godz. 17:00 (klub dkf REWERS)